Па-над Свярдлоўскам маладым
густая прозалаць аблок —
індустрыі гарачы дым
лясное неба завалок.
Праспектам не відаць канца —
так расступіліся бары.
Згадай, Урал, палац купца,
Іпацьеўскі палац стары.
Даўно пабляк яго фасад,
аброс глухой травой карніз.
На цэлы век ступі назад
па сходцах грукаткіх — уніз!
Насустрач дыхае падвал
стагодняй цвіллю і слатой.
Чытай у цемрадзі, Урал,
сляды гісторыі сваёй!
А ці паверыш ты цяпер,
што міма,
пад мяцеліц свіст,
ішоў,
наставіўшы каўнер,
па тракту ссыльны дзекабрыст.
А тут, за павучыннем рам,
