Астатнія вершы

Мае правы

Сярэдняя: 4.3 (9 галасоў)

Я рады, валодаю правам бясконцым
I цешыцца небам і роднай зямлёй,
I дыхаць паветрам, і грэцца пад сонцам,
I твар асвяжаць свой празрыстай вадой.
Зямлю я ўздымаю для ўсіх на патрэбу
I з радасцю ёй адбіваю паклон,
Кідаю зярняты ў пухлістую глебу,
А ўвосень мне любы мядзяны іх звон.
Будую я фабрыкі — наша багацце,
Іх веліч і сіла далёка відны,
Узводжу такія дамы і палацы,
Што зырка на свет паглядаюць яны.
Па роднай краіне іду я шляхамі,
Куды ні загляну, ў куточак любы,
Мне кожнае дрэва шапоча лістамі,
I гэтак пяшчотна, каханка нібы.
Куды я ні рушу, Кастрычніка зоры

Наш век

Сярэдняя: 4.2 (6 галасоў)

Ты зачынаўся ў час жахлівы.
З вайной мы пачыналі жыць.
I выгляду твайму ўласцівы
Калючы дрот, крыжы, крыжы...

Багаты кулямі, не зернем,
Шукаў, што крот, ў зямлі жытло.
I той жа дрот заместа зерняў
Тваё ў бядзе сціскаў чало.

Твой плашч з пажараў-аксамітаў
Не прыкрываў глыбокіх ран,
Твой быў акопамі парыты
Яшчэ зусім юнацкі стан.

Глыбока рыючы разоры,
Шалёна выбухі раўлі,
I толькі залпамі «Аўроры»
Цябе да ладу прывялі.

I хай былі яшчэ нягоды,
Ды бачаць тыя, што жывуць —
Замест дратоў вянок з Усходу
Тваю ўпрыгожыў галаву.

Наш век праходзіць па планеце

Бачу я ўсюды Веру Харужую...

Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)
Шлях твой цяжкі быў,
                                      не ўсцелены ружамі
Шлях твой суровы,
Вера Харужая!

Ды не прыстала нідзе ты, не збочыла,
Цераз віхуры,
                       нястомная, крочыла...
I сёння іду я —
Горадам, вёскаю,
Голас твой чую ў сям’і камсамольскае.

Бачу цябе, маладую і дужую,
Бачу я ўсюды
Веру Харужую.

Песні і жарты, прамовы праменныя,
Там, дзе юнацтва, —
                                  яна незаменная.

Колькі ў ёй сілы, адданасці, любасці,
Бачу ў ІІалессі
Ля Прыпяці, Убарці —

Жывём часінаю такою...

Сярэдняя: 3.9 (7 галасоў)

Жывём часінаю такою,
Што ўвысь нязменна нас вядзе.
Не адчуваем мы спакою
Алі хвіліначкі нідзе.

Няхай суцішна на світанні —
Узнікне вецер апаўдні.
Як быццам ціш на акіяне,
Але гудзіць у глыбіні.

Ад кубкаў плошчаў, струнаў вуліц,
З палёў, дзе меддзю ўсё гарыць,
Па-над усёю земнай куляй —
Мільёнаў душ бунтоўны кліч.

Ён узляцеў высока сёння,
Імкне туды, дзе значыць шлях
Штораз вышэй галуб чырвоны,
Галуб чырвоны — родны сцяг.

Зорны час Беларусі

Сярэдняя: 3.4 (5 галасоў)

У век бясконцага прытворства,
I крывадушша, і хлусні,
Мая зямля, ты светлы востраў,
Які ў маленстве толькі сніш.

У век крыві, пакут і гора,
Пагроз і атамных ракет
Ты ўзнагарода і апора,
Мой сацыялістычны свет.

I сёння ў еднасці адзінай
Паміж сясцёр, паміж братоў
Ты, Беларусь, мая радзіма,
Краса, і гордасць, і любоў.

Усе жылі пад перунамі,
Ды найгарчэйшы лёс быў твой,
I ўсе бляднеюць параўнанні
Перад нязломнасцю тваёй.

Жывём з братамі ў дружбе добрай,
У працы, як у дні атак.
На землі іншыя падобна
I непадобная, аднак:

Сваім Наддзніннем, і Палессем,

Мая радаслоўная

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

З чаго пачынаць радаслоўную сёння?
Прапрадзедаў нашых, на жаль, я не помню.

Не засталося даўнейшага следу,
Было невядома ні бацьку, ні дзеду.

Ды не таму, што мы знаць не хацелі,
Проста таму, што пісаць мы не ўмелі.

Дазвольце ж, я летапіс свой пачынаю,
Як я прапрадзеда сам уяўляю.

Сядзіць ён, густыя пахмурыўшы бровы.
У замку з бярвення — смалістым, сасновым.

Хай шыбы анучамі пазатыканы,
Хай дах па-над замкам увесь саламяны, —

З каміну, больш пэўна — з каменнае печы,
Яго смалякі асвятлялі штовечар.

А быў ён, як рыцар, харобры, багаты,

Ноч

Сярэдняя: 2.3 (3 галасоў)

Дзень згарнуў з блакіту крылы,
Сонца знікла ў бездань быццам,
Ліпы ў мораку застылі.
Вось і вечар. Час лажыцца.

Чую я, гадзіннік сценны
Крок за крокам прыбаўляе...
Дзень прайшоў. Шкада, не вернеш.
Я на ложку. Спачываю.

За сцяною чэзнуць рэчы.
Месяц знік, бы ў хвалях рыба.
Ноч змяніла сіні вечар,
Шэры плашч кладзе на шыбы.

Вецер шэпча ў аканіцах,
Стала больш суровым неба.
Б'Е ГАДЗІНА. Што ж, не спіцца,
А заснуць мне вельмі трэба,

Каб ускочыць рана-рана
(Неспакойна жыць паэту).
Стыне верш недапісаны,
Просяць допіс у газету.

Клуб на дыспут запрашае.

Пенсіянер

Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)

Заўжды рухавы і натхнёны,
Гатовы зноў ісці ў паход,
Хоць ты ўжо з кніжкай пенсіённай
Знаёмы, і не першы год.

Часіна гэткая прыпала,
Сваё адгрукалі гады.
I хоць на кіцелі бывалым
Пагонаў даўнія сляды —

Ты да ўсяго цікавасць маеш
Па добрым звычаю здавён —
I востра вока заўважае,
I сэрца неспакойны тон.

I рухам войска на парадзе
Хвалюешся ты ад душы,
Дамоў ідзеш — зірнеш у садзе,
Як там гуляюць малышы.

I да ўсяго табе прычына —
Што ў парку Камунгас садзіў,
I быццам бы юнак з дзяўчынай
Не так як след загаварыў.

I што ў будоўлю нам мільёны
Патрэбна ўдумна укладаць,

Сястра Дзяржынскага

Сярэдняя: 3.7 (7 галасоў)

Да помніка яго вялікай славы
Ў дзень нараджэння Фелікса
Штогод
Яна ішла цераз усю Варшаву
З гваздзікамі
У пешы свой паход.

Жалезны Фелікс...
Для яе жывы ён.
Праходзіла сястра ізноў, ізноў
Усе яго дарогі агнявыя,
Усю яго і ласку, і любоў.

З Дзяржынава,
Збяднелага фальварка,
Ішла яна праз беларускі бор
Ад першага турэмнага агарка
Аж да святла чырванасцяжных зор.

Любіць умела,
Не умела плакаць;
Як ён,
Для рэвалюцыі жыла...
Здымалі шапкі з гордасцю палякі,
Калі яна
З гваздзікамі ішла.

На літоўскай зямлі

Яшчэ не ацэнена
Скрозь плывуць,
                            як плылі,
Песні
Тысячы год —
На літоўскай зямлі
Здаўна славен народ.

Ён імкнуўся спрадвек
З-пад ярма і прынук,
Просты жыў чалавек
Плённай працаю рук.

Ненавідзеў сваіх
Ён паноў і князёў
I ў суседскай сям’і
Біў не раз крыжакоў.

А фашысты прыйшлі,
Атрымалі урок —
На літоўскай зямлі
Іх засыпаў пясок.

Паспрабуюць калі,—
Атрымаюць яшчэ!..
.  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .
Па літоўскай зямлі
Нёман-рэчка цячэ.

У магутнай красе,
Між палёў і бароў,

Сем дубоў

Яшчэ не ацэнена
                               Калгаснікі калгаса «Рассвет» у го-
                             нар сямігодкі парашылі на спе-
                             цыяльна насыпаным узгорку паса-
                             дзіць сем дубоў.
                                                                       З газет

Надыходзіць вясна.
Першы вымкнуў лісток,
Ды не змераць яе —
Сямі мілямі — крок.
Што ні дзень, дык яна
На другім рубяжы,
Чуем веліч яе
Хваляваннем душы.
I хоць гэта вясна
Крочыць скрозь маладой —

У з’яднанай сям’і

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Змалку звалі цябе
Мы прыгожай радзімаю,
Беларусь, Беларусь,
Як ты сэрцу любімая!

Беларусь, над табой
Неба з яснымі зорамі,
Паглядаеш на іх
Ты вачамі-азёрамі.

На тваёй галаве
Хустка ярка-чырвоная,
Ты ва ўборах лясоў,
Маладая,
                зялёная!

А на ўбранні палёў
Вецер золата гушкае,
Расплыліся па ім
Рэкі сінімі стужкамі.

Ты ў нітах правадоў,
Быццам сонца агністае, —
Устаеш раніцой
Пад гудкі урачыстыя.

Між станкоў завадскіх,
Над шырокаю ніваю
Скрозь, да самай начы,
Ты за працай рупліваю.

Наша энцыклапедыя

Сярэдняя: 4 (5 галасоў)
                                   Петрусю Броўку

Не, такога яшчэ мы не ведалі!
Гэта свята без пышных прамоў:
Беларуская энцыклапедыя,
Радасць першых вішнёвых тамоў.

Тут усё: наша праца, гісторыя,
Геральдычныя знакі вякоў,
I Сафія, і замак Баторыя,
I бяссмерце бальшавікоў.

Тут уборы, і песні, і рэкі.
Краявіды і цені зуброў;
Абеліскі, якія навекі
Здабылі нам мільёны сяброў.

Мы далёкія ад убоства:
Знойдзе кожны ў нядробных радках
Партызанскую маці
I бой свой
Ці героя свайго земляка.

Лагер

Сярэдняя: 1.7 (3 галасоў)

Добра ў госці к сонцу з'ездзіць,
дзе ў трысці шумяць азёры.
Паравозу на раз'ездах салютуюць семафоры!..

З вудзільнамі, з рукзакамі
выйдзем раніцай з вагона,
над паходнымі радамі
затрапеча сцяг чырвоны.

На сцяжынках каля бору
зарыпяць пад намі кладкі,
мы паставім у чаборы
белакрылыя палаткі.

Дзе дразды кладуць яечкі,
дзе палян смалістых просінь, —
мы вяслом расплешчам рэчкі,
адбярэм загар у сосен,
пройдзем пушчай,
пройдзем бродам,
на сцяжынцы пройдзем вузкай.
Наліецца
у паходах
бронзай цела, сталлю — мускул,

Абмывайце хваляй, воды,

Мы

Сярэдняя: 5 (10 галасоў)

Праслаўлены лётчык,
Герой пасівелы
(I радуга планак,
I Зоркі святло)
Расказваў проста
I трошкі няўмела
Прыцішаным вучням,
Як неба гуло.

Ён «мы» гаварыў.
«Я» гучала не часта.
Успомніў усіх,
Абавязан каму,
Як быццам належала
Зорка спачатку
Згарэўшым і збітым,
А потым — яму.

А быў ён адважны,
I жыў ён не ціха, ды помніў
Свайго гераізму выток:
Вучонага розум
I нітку ткачыхі,
Галоднага тылу
Падмецены ток;
Шыфроўкі разведчыкаў,
Хлеб, і жалеза,
I дружбу,
I ленінскай праўды тамы.
I быў ён шчаслівы,
Што можа адрэзаць
Дакладна і горда:
Што мы — гэта мы.

Снежань

Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)
Ад Дзвіны да Прыпяці —
                      бела, бела,
Ад Дняпра да Нёмана —
                      снег і снег.
Свята сінім полазам
                      зранку зарыпела,
Тысячы аўтобусаў
                      пачалі свой бег.

Добры дзень, суседзі!
                      Будзем век сябрамі.
Добры дзень, суседкі!
                      Светлая зіма...
Нас усіх радзіма
                      у сям'ю сабрала,
Нават тых, адважных,
                      каго ўжо няма.

Брацкія імёны
                      злічыць не бяруся:

Словы прысягі

Яшчэ не ацэнена

Абяцаю —
праз стому, праз ветры лiхiя
Крочыць мужна, жыць чэсна i горда.
Свет стары ўжо, i клятвы —
старыя,
Але шчэ не было гэткай шчырай i цвёрдай.
Не, не звонкiмi слоўмi,
Не хлiпкаю позай,
Што гатова назаўтра змянiць свой выгляд, —
Перайначуся ў справе, хто жыў нецьвяроза,
Плаўце сэрцы, як плацiну ў тыглi.
Мчыце ў высь стратасферы,
Да сонца юнацтва,
Ў паралелi iльдоў,
Як сталёвыя быццам...
Слава тым, хто здолеў
Пераможна ўзняцца,
Перамогу спазнаць,
З перамогай разбiцца!
Не шкадуйце iлюзiй, што ўжо спарахнелi,
Не давайце iлгаць iм,
Атручваць i звадзiць.

Свой лёс мы самі выбіралі...

Сярэдняя: 4.3 (12 галасоў)

Свой лёс мы самі выбіралі
Не на гады, а на вякі.
З усёй Расіі паміралі
За Беларусь бальшавікі.

Я не магу ўявіць без рускіх
Жыцця,
Каб іншы лад ішоў.
Мне б здаўся свет занадта вузкім
Без украінцаў, латышоў.

Без мора Чорнага, без Волгі,
Без Енісея і тайгі:
Там ёсць і нашыя трывогі,
I кроплі нашае тугі.

Там ёсць і нашай працы жмені...
Хачу ад сэрца пажадаць:
Спяшыце, людзі, новай змене
Любоў і дружбу перадаць.

Неспакой

Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

1

Вечная незадаволенасць —
У сэрцы балючым рэхам.
А можа, гэта няздольнасць
Угнацца за ярасным векам?

А можа, лепей, чым гнацца
За простай і яснай ісцінай,
Цішком над гатовым згінацца
Ці слацца апалым лісцем?

Толькі не гэта, не гэта.
Не здолею — кропка. Труна.
Iншыя будуць паэты
Сэрцы людскія кранаць...

Я ганаруся партыяй,
Ды мала цяпер прысяг.
Чаго, пытаюся, варты я,
На якой вышыні мой сцяг?

2

Эпоха на аркане
Трымае моцна нас.
Навошта нараканні
На звар’яцелы час,
Што забіваюць хуткасці,
Што забівае тэмп?
Мы на ўспаміны хукаем,
На свежасць першых тэм.

Ламае час былыя звычкі...

Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Ламае час былыя звычкі,
Да наслаенняў я прывык:
Асліны голас электрычкі,
I старажытны маладзік,

I аўтаматыкі шарады,
I хітрай хіміі гушчар,
I чарнаморскія шаланды,
I лісця восеньскага жар,

Будзённы космас,
I Будзённы
Яшчэ ўсё скача на кані,
I чалавека воблік цёмны,
Што знік у атамным агні.

I два зубры, што з пушчы збеглі,
Убачыўшы счарнелы снег, —
Усё на сэрца цяжка легла,
Перамяшала страх і смех.

Тыпова, чорт вазьмі, тыпічна:
Тэлеантэны над вярбой,
Выпрабаванні стратэгічных
Ракет
I ракавы разбой.

Як мнагалюдна на планеце!
Больш тых, хто з голаду век пух,

I неба не праяснілася...

Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)

I неба не праяснілася,
I дождж затапіў паплавы,
I ноччу мне сёння прыснілася,
Што быццам бы я нежывы.

Дапісаны пісьмы і вершы.
Запоўнены сотні анкет.
Пісьменнікі ў гонар памершага
Ладзяць прытворны банкет...

Прачнуўся. На сэрцы — дрэнна.
Трывога ў сэрца б'е:
Няўжо пражыты дарэмна
Гады агнявыя мае?

Мацней бы хацелася верыць
I людзям, і дружбе, і вершам.
Ды толькі дарог тых не мераць.
Што змералі мы ў сорак першым.

Не паўтараць памылак,
Не дараваць зняваг,
Адстойваць з большай сілай
Чырвоны ленінскі сцяг.

Сумленне

Сярэдняя: 4.1 (7 галасоў)

Зноў плявузгаюць: «Кепска будзе.
Час няўстойлівы і благі...»
Хлусяць не багі, а людзі,
Крывадушнічаюць не багі.

I мяшчанскае гэта вар'яцтва
Горкім пылам вісіць над табой.
Паспрабуем не прытварацца:
«Што ты зробіш», —
А рынемся ў бой.

Мы на чулых людзей багаты,
Злосці б трохі да чуласці той!
Часта гады і тарбахваты
Карыстаюцца дабратой.

Праўда веку!
Зрабі нас дужымі,
Рабства знішчыць дапамажы:
Рабства жонкі і рабства мужа,
Рабства дачаў і аўтамашын;

Рабства чаркі, паперкі, блату,
Біркі званняў і крэслы чынуш.
Мы плацілі вялікую плату
За шчаслівы наш дзень.

Асцерагайцеся падробкі

Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

Я помню з сінькаю каробку
Ў кааперацыі старой.
«Асцерагайцеся падробкі» —
Было напісана на ёй...

Языкачосаў безадказных
Было у нас калісьці шмат.
Для іх усё бывала ясна
Паводле догмаў і цытат.

Я помню вас, сухіх і хмурных,
З мясцінаў розных і гадоў,
Многаступеньчатыя дурні
I дэмагогі ўсіх сартоў.

Было адно зярнятка праўды
На сноп развесістай хлусні.
Абы плацілі грошы спраўна —
Не шкадавалі траскатні.

А сёння, сёння памаўчыце, —
Нам трэба жыць і працаваць.
«Ура» так гучна не крычыце,
Калі кладуцца дзеці спаць.

У час жыццёвай пераробкі
I ўзлёту
Змоўкніце зусім.

Паэма майго лесу

Сярэдняя: 4 (4 галасоў)

На цябе, мой лес,
Як на цуд, гляджу —
Ад сасновых карон
Да блакітных красак.
Палянка дыміцца
Пасля дажджу,
Як зялёная коўдра
Пасля гарачага праса.
Ювеліршчына
Тут мігам абясцэніцца:
Гэтае зіхценне рос —
Без цэн.
Нават звонкая
Птушыная бяссэнсіца
Набывае ў лесе
Першародны сэнс...
Потым гул ідзе...
З глыбінь сусвету,
Грозны і бязмерны
Акіянскі гул.
Лес хавае ў мох
Свой воблік светлы,
Асыпае
Ігальчастую туту.
Што ты сумна гудзіш так?
Пакінь, пакінь...
Не прытварайся суровай тайгой.
Нам паплакаць было па кім
I праклясці было каго.
Помніш,
Мы пашумім, —

Даўгалецце

Сярэдняя: 4.6 (5 галасоў)

Які мізэрны і убогі
Той недалёкі чалавек,
Што цягне да сваёй бярлогі
Набыткі розныя ўвесь век.

Сем дываноў, фарфор і срэбра,
А што за мэбля у яго!
Адгарадзіцца хоча мэбляй
Ад старасці і ад нягод.

Усюды уласнай служыць мэце,
Ён і вучоны і начканц.
Ён вельмі прагне даўгалецця,
I на ўвесь свет яму начхаць.

Трасецца за свой век кароткі,
Хоць сам, як бык ляны, здароў;
Падсмажваецца на курортах,
Наводзіць жах на дактароў.

Чытае, прылізаўшы патлы,
Ён медыцынскі бюлетэнь.
Пра лекі новыя, пра панты,
Пра вітаміны і жэнь-шэнь.

Сябрамі, жонкай зберажоны,

Парк піянераў у Бухарэсце

Яшчэ не ацэнена

Запала гэта глыбока ў сэрца —
Навек, здаецца.
Я парк прыпомніў у Бухарэсце —
Ў прыгожым месцы.

Густы, вялізны... Цудоўных дрэваў
У ім нямала.
Адна калісьці тут каралева
Скрозь панавала.

Адна па парку яна хадзіла...
Нуда, ды годзе!
Вы гляньце толькі, хто там сягоння
Спявае, ходзіць?

Іх уладанні — бярозы, ліпы,
Яліны, сосны,
Дарожкі, клумбы, сцяжынкі, кветкі,
Палац дзівосны.

Там смех не моўкне. Там песні-казкі
Звіняць лістамі.
Вам знаць цікава, хто там сягоння
Гаспадарамі?

Такое толькі адбыцца можа
У новым свеце.
Той парк вялізны у Бухарэсце
Належыць дзецям.

Слава дружбе!

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ад прадвеку, як вядома,
Праз бары,
Палі з гаямі
Нас з Літвой яднае Нёман,
Даугава — з латышамі.

Па-сяброўску,
Шчыра ў вочы
Мы друг другу ў твар глядзелі,
Ды хваліцца не было чым,
Мы аднолькава гібелі.

Бедавалі, гаравалі,
Зналі
Здзекі ды пагрозы...
З Беларусі неслі хвалі
Дзень пры дні людскія слёзы.

I з другога боку,
З мора,
Мчаўся вецер засмучоны:
Там людзей трымалі ў горы
Каты — чорныя бароны.

I не раз вялі размовы
Аб гадах цяжкіх, праклятых
Беларус,
Латыш,
Літовец
Па-над возерам Дрысвяты.

Заклікалі сваю долю,
А яна была такою —
Цемра ў небе,

Яра!.. Яра!..*

Яшчэ не ацэнена

Слаўны братні горад Прага!
Да цябе любоў, павага —
Глыбі Влтавы, высь Градчанаў,
Вецер з гор мяккі, вясняны,
Чырвань сцягаў, шум бульвараў,
Маладой ліствы пажары...
Яра!.. Яра!..

Фестываль. Музыкі граюць
З Чылі, з СССР, а Кітая,
I з Балгарыі, і з Польшчы...
Прагна слухае рабочы,
Праца з песняй уладарыць,
Колькі радасці на тварах...
Яра!.. Яра!..

Кліч: «З савецкім мы народам
Назаўжды» — лунае горда.
Як з ручайкаў сталі рэкі,
Так зліліся мы навекі.
Ні дратоў, ні тых жандараў —
Так збылася наша мара.
Яра!.. Яра!..

* Яра — па-чэшску — вясна.

Сустрэча з земляком

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Дамоў прыехаў.
Шмат сышлося:
— Дзе быў?
Што бачыў, раскажы!
— Сябры, я рад, што давялося
Мне ў Празе быць на кірмашы.

У майскі дзень,
Між яркіх кветак,
Пад гоман разнастайных моў,
Паміж сцягоў братэрскіх свету —
Зямлю я быццам абышоў.

Хоць на зямлі
Не кінуў следу,
Ды сэрца поўніла праз край —
Як бы Балгарыю наведаў,
Пазнаў Румынію, Кітай...

На ўсё
Глядзелі прагна вочы.
Між павільёнаў я хадзіў —
Як бы прайшоў яшчэ раз Польшчай,
У сёлах Венгрыі пабыў...

Хадзіў я дзень
Па самы вечар
Паміж багаццяў, нібы ў сне...
Ды больш за ўсё адна сустрэча

Гара Славы

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Над Браціславай
Народ па праву
Гару назваў —
Гарою Славы.

Плывуць аблокі
Над ёй высока, —
Яна ж вышэй
Саміх аблокаў.

Шуміць Дунай,
Шуміць Марава
Аб тых, што спяць
Пад Браціславай.

З баямі йшлі
Яны нямала,
На сцягах іх
Зара палала.

Іх не забудзе
Ніхто, ніколі,
Ад зорак іх
Заззяла воля.

Нясуць вянкоў
Да іх багата —
Са ўсёй Славакіі
Дзяўчаты.

Героям песень
Складаюць многа...
Героям сніцца
Дняпро і Волга,

Дзе кожны з іх
Хвалой успеты, —
Свой родны край,
Зямля Саветаў!

Не трэба вайны!

Сярэдняя: 5 (6 галасоў)

Як толькі ўзыходзіць зара над зямлёй,
Дзень радаснай працы займаецца мой.
Відаць мне, як токар стаіць за станком,
Як каменшчык ўзводзіць вялікасны дом,
Як экскаватар пракладвае шлях,
Як трактар ідзе па калгасных палях,
Як з кніжкамі дзеці збіраюцца ў клас,
Што птушкі, шчабечуць... Шчаслівы іх час!

Таварыш,
Сягоння ў нас думы адны:
Мір нам патрэбен,
Не трэба вайны!

Ды радыё з весткай, ледзь сонца ўзышло:
Карэя... Карэя... Хмурнее чало —
Балюча, крывавыя рэкі цякуць,
Калекі, сіроты шляхамі брыдуць.
Гляджу на зямлю за грамадамі хваль,
Гляджу на цябе, з Алабамы каналь,

Аб тым, што ў думах

Сярэдняя: 5 (1 голас)
Лятуць і лятуць сняжынкі,
Спадаюць
На ціхі дол,
Чысцюткай-чысцюткай беллю
Заслалі палі вакол.

Пялёсткамі буйнага цвету
Яны закружылі скрозь,
Як быццам
Вялізную вішню
Хто ўзяў угары патрос.

Хусцінкамі пухавымі
Захуталі
Плечы хвой...
Мая дарагая Радзіма,
Прыгожая ты і зімой!

Бялюткае ўсё прад вачыма,
I дым,
Што плыве ад стрэх...
На лыжах, на санках дзеці, —
Які іх вясёлы смех!

А ў МТС, ля кузні,
Гоман і гул стаіць...
Туды,
На прагляд чарговы,
Прыйшлі трактароў страі.

Механікі там з кавалямі
Іх ладзяць

Наша марка

Яшчэ не ацэнена

Трактар маркі савецкай
Другам выйшаў удаль —
На Ўрале здабыта,
На Урале адліта
Наша моцная сталь.

Хіба ёсць што на свеце
Гэтай сталі мацней?
Ёсць адна толькі сіла —
Воля нашых людзей.

Гэта воля, што дружыць
З калектыўнай сям'ёй,
Тую сталь адкавала
I зрабіла жывой.

Дарагую радзіму
Скрозь прайшлі трактары,
На грудзях у іх марка —
Буйных літары тры.

За радзімай далёка
Іхні рокат чуваць —
Недарэмна суседзі
Сталі ў госці іх зваць.

Цаліну падымаюць
Там сябры-пасланцы —
Каля Віслы, Дунаю,
Побліз рэчкі Ян-Цзы.

А дзе пройдуць, — пшаніца
Аж да неба з далін —

Камсамольцам Беларусі

Яшчэ не ацэнена

Вы маці-Радзіме ўсім сэрцам адданы,
Прайшлі гераічны, праслаўлены шлях —
Сябе вы адзначылі працай стараннай
I гордым бясстрашшам у грозных баях.

Вы моцныя духам, ваш гарт бальшавіцкі,
Вы разам з бацькамі ішлі, змагары;
Народ не забудзе, як Міша Сільніцкі
Зямлю ад навалы грудзямі прыкрыў.

У дні непагоды ў паходах суровых,
У бітвах юнацкая слава расла;
Народ не забудзе, як Рыма Шаршнёва
За край свой любімы жыццё аддала.

Народ не забудзе ніколі герояў,
Іх спраў неўміручых ў часінах цяжкіх;
Усталі з вас волаты Лаўскага бою
I смерцю сваёй ратавалі жывых.

Думы пра Маскву

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Ясна зоры твае прамянеюць,
Поўна дум пра цябе галава.
Кожны з нас цябе маці назваў,
Мабыць, лепей ніхто не сумее, —
Нашых сэрцаў вясна і надзея,
Сонца свету — сталіца Масква!

Ярка, ярка святло тваё свеціць,
Цяжка зоры твае апісаць,
Што, як месяц чырвоны, гараць.
Шмат прыгожых ёсць месцаў на свеце,
Шмат цудоўнага можна прыкмеціць,
Толькі з чым мне цябе параўнаць?

Ты, Масква, сэрца любай Айчыны,
Маці нашым усім гарадам,
Як ты дорага, родная, нам —
Беларусу, літоўцу, грузіну,
Латышу, чувашу, армяніну —
Ўсім тваім незлічоным сынам.

У цябе нечуваная сіла,

Народнаму пасланцу

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Мы ідзём выбіраць.
Яшчэ раннія вельмі часы.
Хай на вуліцах змрок,
Многа ў сэрцах затое святла —
Сёння свята у нас.
Мы табе аддаём галасы,
Каб іх сіла з табой
I жыла, і расла, і цвіла!
Пра цябе паміж нас
Весці слаўныя здаўна прайшлі.
З намі ў шчасці ты быў
I ў часіны суровых нягод.
Ты радзіўся, узрос,
Гадаваўся на гэтай зямлі,
Лепшым сынам цябе
Называе свабодны народ.
Гэта ты заслужыў.
Ты заўсёды з народам ішоў,
Для яго працаваў
I адданасць адзначыў крывёй.
Будзеш ты у Крамлі,
У вялікай сям'і пасланцоў
Ад палёў, гарадоў,
Ад магутнай Радзімы усёй.

Вяртаюцца з нябыту

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Спалілі рукапіс яго,
затым — філосафа самога
пякельны спапяліў агонь
за праўду пра людзей і бога.
Пасля, за горадам, з гары
той попел стрэлілі з гарматы
у небыццё, ў тартарары
царквою спаленых і клятых.
I па загаду караля,
як зажадалі езуіты,
яго раздадзена зямля,
дварышча бур'яном пакрыта.
Такі бязлітасны прысуд
быў цемрашалаў ашалелых
наступніку ідэй, пакут
Джардана Бруна й Кампанелы.
Ды паглынае часу вір
цароў, тыранаў, езуітаў;
і вось Лышчынскі Казімір
вярнуўся ў новы дом з нябыту.
Прыйшоў, услаўлены, да нас
вяшчун сягонняшняга даўні, —

Я — мужыцкі сын, і радаслоўная...

Яшчэ не ацэнена

Я — мужыцкі сын, і радаслоўная
анідзе не значыцца мая,
дзед і прадзед, а далей замглёная
далячынь —
стагоддзяў акіян.

Зверху ў ім
я, нібы хваля з хваляю
веснавой блішчастае раллі;
у зямлю касцьмі, вярбой трывалаю
майго роду карані ўраслі.

Колькі летаў сам нагамі босымі
чуў цяпло вільготнай баразны,
захлынаўся на пакосе росамі,
ветрам дыхаў жытнім
і лясным.

Шмат сялянскай кемнасці, стараннасці
у палеткі ўкладзена было,
а пакінуў, можа, нават з радасцю
мной зямлю араную,
сяло.

He цярплю, хто ахкае і вохкае,
як згадае хату,
кут бацькоў,
дэкларуе ў сувязі з эпохаю

Песняй вітаю я вас

Яшчэ не ацэнена

Леглі шырока нівы калгасаў.
Глянеш — разлог, далячынь.
Стужак дарожных роўныя пасы
Мераюць смужную сінь.

Ходзіць паважна дбалы араты,
Трактар — палёў гаспадар,
Дужы і ў працы спорны, заўзяты,
Ходзіць — гамоніць абшар.

Скінуты межы, свет разгароджан —
Далеч, бязмежны прастор.
Яснае заўтра, дзень наш прыгожы,
Досвіткі, тысячы зор!

Змоўкла ў прасторах песня старая,
Скаргі адвечны палон;
Вольная праца нас адарае
Песняю радасных дзён.

Песні гавораць — жыць стала лепей,
Песні, як мак, расцвілі;
Поўняцца імі горы і стэпы
Нашай Савецкай зямлі.

«Іскры Ільіча»

Яшчэ не ацэнена

У пасцельку легла Ганя.
Скончан дзень. Заснуць пара.
Ноч у вычварным каптане
Ціха крадзецца з двара.

I цікуюць зоры з вышкі
Сінявокай грамадой.
А ў Ганусі, у малышкі,
Розных думак цэлы рой.

Быў цікавы дзень без меры:
Сонца, яснасць, цеплыня.
А за ўсё лепш — піянеры
I іх забаўкі, гульня.

«Скуль іх столькі? — дзіва Гані. —
Ну, як макаў агарод!
I малыя, а ўжо зрання
Правялі ў калгасе сход.

Былі песні, пагулянкі...»
Не засне ніяк дзяўча.
«А якія ў іх чытанкі,
Кніжкі «Іскры Ільіча»!

Там аповесці, нататкі
Пра звяроў і пра калгас.
А рысункі, а загадкі!..

Чацвёртая вясна

Сярэдняя: 3.3 (3 галасоў)

Вось і лес пачарнеў,
Набрынялі старыя таполі,
Да азёраў і рэк ручаі пацяклі —
За аселіцай рунню укрылася поле,
Гром ударыў, і лівень пабег па зямлі.

Пачынала хрысціцца старая бабуля;
«Загрыміць на аголены лес —
Будзе голад і будзе няўрод»,
Але дождж не змаўкаў,
У маланках, у громе і гуле
Пачынаўся чацвёрты калгасны год.

Дождж ішоў, і, здалося, зямля закінае,
Беглі весела дзеці па лужах уброд.
А ў хаціне шаптала бабуля старая:
«Будзе голад, пабачыце, будзе няўрод».

Загулі ручаіны, вясёлка устала над светам,
I пад ёю дадому буслы паплылі.

Мяне сябры пытаюць...

Сярэдняя: 5 (5 галасоў)

Мяне сябры пытаюць:
«Скажы, сярдзіты друг,
Навошта табе тая
Нянавісць да хапуг?

Усё пра злыдняў пішаш...
А ты ідзі у сквер —
Вясной усмак падышаш,
Складзеш вясёлы верш».

Ах, божа мой...
Ды сам я
Захоплены навек
Высокімі лясамі,
Спакоем родных рэк.

Па рэчцы успамінаў
Я плыў бы ўсё і плыў...
А хто нажом у спіну
Таварыша забіў?

I душагубы ходзяць,
Схаваныя ў туман,
Што ў даўнім горкім годзе
Губілі партызан.

Калі з нас кожны мірна
Ў пасцелі мяккай спаў,
Хлапчук, а не граміла
Ларок абрабаваў.

Падлетка строга судзяць,
Судзіце і мяне:
Мне гора сэрца студзіць,

Ёсць «Дошка гонару». Няхай бы...

Сярэдняя: 4.5 (14 галасоў)

Ёсць «Дошка гонару». Няхай бы,
паколькі столькі сіл у зла,
на відным месцы «Дошка ганьбы»
перад вачамі ў нас была.

Была б усё ж такі падзея,
каб хто на гэты крок пайшоў...
Усіх паклёпнікаў, зладзеяў,
перараджэнцаў, алкашоў,

усіх, хто злоўжываў уладай,
хто паспяшаўся знелюдзець, —
на «Дошку ганьбы»! Каб з пагардай
на іх мог кожны паглядзець.

Сюды б усякага са зброду
таго, хто ліп да чорных спраў,
і тых, хто «ворагаў народа»
з такой стараннасцю шукаў!

Балада пра стайню

Сярэдняя: 5 (2 галасоў)

Сказаў камісар: «Не патрэбен храм,
вось-вось камунізм настане.
Мы ў храмах наробім складоў і крам,
а ў гэтым хай будзе стайня!»

Сказаў — і забегаў рабочы люд,
пасеклі алтар, іконы.
Заміж Хрыста на сцяне — хамут.
Прыгналі затым і коней.

А конюх хадзіў — ну нібы святар,
паводзіў сябе прыстойна —
маўляў, каб хапала ўсім святла,
каб кожнаму было стойла!

А конюх быў пралетарскі, наш.
Вароты зрання рыпелі,
ён рызай коням насіў фураж,
паіў па чарзе з купелі.

А конюх часам у яслях спаў,
бо піў, як Пане Каханку.
Аўса пад бок з мяшкоў нассыпаў —
і маеш бярлог да ранку!

У вёсцы непрыкметнай дзве заставы...

Сярэдняя: 3 (1 голас)
У вёсцы непрыкметнай дзве заставы:
Адна з баёў былых вядома ўсім,
I па-суседску з ёю школа стала
Заставаю
                  ў сасонніку густым.

На ёй
Свае байцы і камандзіры,
Хоць зброя ў іх — пяро і карандаш;
Умеюць прачытаць слядоў пункціры,
Умеюць распазнаць, дзе след — не наш.

З маленства ведаюць мяжу дзяржавы,
З маленства — пагранічнікі усе;
Даюць сябрам сваім урок цікавы
Сяржанты на кантрольнай паласе.

Сюды бягуць алені ад пагоні,
Сляды казуль сплятаюцца гусцей.
У вартавых зялёныя пагоны,

Удзячны лёсу

Сярэдняя: 4.2 (5 галасоў)
Я ўдзячны лёсу,
                            што з усіх краёў
Ён выбраў для мяне навекі гэты,
Дзе бальшакі прастуюць між гаёў,
А па сцяжынах коцяцца ранеты,
Дзе Нарач мые сінія шаўкі
I п'юць з Дняпра паўдзённыя вясёлкі,
Дзе з салаўямі дражняцца шпакі
I жыту голас дораць перапёлкі.
Я ўдзячны лёсу,
                            што ў сябры мне даў
Далёкія і блізкія дарогі
Да прыамурскіх сосен і застаў
I да вяршынь Паміра крутарогіх,
Да кіеўскіх пявучых вечароў
I прыбалтыйскіх гаркаватых ветраў,

Сэрца і думка мне кажа...

Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

...Радасць хай будзе мне сведкай,
Свет няхай бача і людзі, —
Нібы цудоўная кветка,
Ордэн галубіць мне грудзі.

Ці сонцу ў вочы я гляну,
Ці ў вочы зорак свабодных, —
Будзе ён мне талісманам,
Зоркай маёй пуцяводнай.

Ленін на сэрцы шчаслівым,
Леніна ў сэрцы заветы,
Ясныя думак парывы
Песняй імкнуцца над светам...

Вочы мне з часам самкнуцца,
Жвір мяне ўхутае цвёрды,
Жыць між людзей застануцца
Песня і Леніна ордэн.

На мінскіх вуліцах

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Вуліцы... Вуліцы... Як летуценні,
Поперак сходзяцца, цягнуцца ўдоўж.
Выгляне сонца — асфальт замігцее.
Грымне грамок — скача чэчаццю дождж.

Гром я люблю, гром вясны, а не войнаў,
Болей жа — ціхіх світанкаў спакой.
Рана прачнуўся. Іду ля падвойных,
Сонных на ніжніх паверхах акон.

Безлюдзь у горадзе. Пуста, пакуль ён
Гоман прыцішыў — да галаска.
Плошчы за лейцы ўчапіліся вуліц,
Сціснулі лейцы ў сваіх кулаках.

Добра на вуліцах марыць аб нечым.
З марамі крочыць намнога лягчэй.
Мары ад дому вядуць на сустрэчу.
З кім? Можа з позіркам мілых вачэй?

Дарогі

Сярэдняя: 3 (2 галасоў)

Дарогі вы шасейныя,
Шчаслівыя дарогі,
Істужкамі паслаліся
На нашыя разлогі.

Праз поле ураджайнае,
Тарфяныя балоты,
Праз пушчы векавечныя
Ляглі вы пазалотай.

Ніколі вы не дрэмлеце,
Ад ранка і да ранка
Па вас машына коціцца
I конная фурманка.

I пешаходам весела —
Малодшы ён ці старшы;
Байцы Чырвонай Арміі
Ідуць паходным маршам.

Грузавікі з таварамі
Бягуць ва ўсе староны,
З лістамі віншавальнымі
Шнуруюць паштальёны.

Злучылі з гулкім горадам
Спакойныя разлогі,
Дарогі вы шасейныя,
Шчаслівыя дарогі.

З бяспуцця непраходнага,
З калдобін-катлавінаў

Гнус

Яшчэ не ацэнена

На Ангары, а можа й на Урале
(Не будзем вызначаць дакладна — дзе,
Бо будаўніцтва скрозь у нас ідзе)
Цудоўны горад людзі будавалі.
Палацы, гмахі ўзводзілі, масты,
За паркам парк насаджвалі густы.
На будаўніцтве плённа працавалі
I рускі, і казах, латыш і беларус.
Ды вось бяда, — перашкаджаў у працы гнус.
Казяўка — цьфу! — мізэрная, драбніца,
А нельга ад яе адбіцца.
Ты чэшаш бервяно — а погань шыю смокча.
Навёў тэадаліт — а гнус той слепіць вочы.
Ну так і лезе дрэнь у нос, у рот,
У вушы, за каўнер, залазіць, абармот.
I не дасі паганцу рады.
Казалі, будаўнічыя брыгады

Бык і дом

Яшчэ не ацэнена

Па вуліцы вялікі Бык ішоў.
Казалі, што з радні яму бізоны.
Ідзе і раптам бачыць — дом чырвоны.
А колер гэтакі быкоў
Прыводзіць заўжды ў стан шалёны.
I вось спыніўся Бык, зароў,
У вочы кінулася кроў,
Паставіў дуба хвост і — трах! — з разгону
Сваім дурным ілбом
У дом.
Дый... адкаціўся, як шчанюк паганы.
Кроў пырснула цурком
З глыбокай раны:
Той дом быў мураваны.
Здаецца, зразумела тут для ўсіх:
Ну, дзе ж ты мур праломіш лобам!
Але той Бык быў не з такіх, —
Відаць, не верыў першым спробам.
На ногі ўскочыў ён і зноў
Капнуў зямлю, набычыўся, зароў,

Украіна

Сярэдняя: 2.5 (2 галасоў)
Украіна, цвеце любы,
      Сонцам гадаваны,
У мінулым край няволі,
      Курганоў, кайданаў.

Панавалі, катавалі
      Гетманы, царыцы,
I паны тваёй крывёю
      Не жалелі ўпіцца.

Знесла ты вайны сусветнай
      Вялікае гора,
Кроў цякла тваіх людзінаў,
      Як Дняпро у мора.

Украіна, цвеце любы
      Чараўнічай сілы,
Рэвалюцыя з Усходу
      Цябе абудзіла.

Абудзіла, а на шляху
      Паўстаў вораг дзікі —
Скарападскія, пятлюры
      Ды Махно, Дзянікін.

Запалаў твой стэп шырокі,
      Паўставала гора, —

Якубу Коласу

Сярэдняя: 3.5 (4 галасоў)

Як калісь спявалі
Аб горы, няволі,
Так спяваць не будзем
Болей ўжо ніколі.

Адно, брат, падумаць,
Адно падзівіцца,
Як жыццё пабегла
Жваваю крыніцай.

Бальшавік дасужы
Гаспадарку творыць,
А так дружна, ўдала,
Што не будзе гора.

Во — зірні — сярмяжнік
Паганяе трактар,
Пасекі карчуе,
Межы рэжа ўпарта.

Фабрыкі, заводы, —
Коміны пад неба...
Шмат чаго мы робім,
А йшчэ болей трэба.

За час доўгі-доўгі —
За ўсё паўстагоддзе —
Шмат зрабіў ты, браце,
Ды яшчэ не годзе.

Перад намі, Колас,
Светлы шлях адкрыты,
На нівах красуе
Ядранае жыта.

Час перажываем

Ці хто думаў...

Сярэдняя: 2.7 (3 галасоў)
                           Цішку Гартнаму

Ці хто думаў, ці хто сніў
Таму дваццаць зім і лет,
Што капыльскі наш гарбар
Гэтак слаўна выйдзе ў свет.

Так бунтарна апяе
Жыцця новага сяўбу
I змаганне беднаты,
I рабочых барацьбу!

                   *

Ці хто думаў, ці хто сніў,
Лапці носячы й рыззё,
Калі ўсерасійскі цар
Наш народ таптаў з гразёй, —

Што рэспублікі сваёй
Мы уздымем вольны сцяг,
Абвясціўшы ўсім, усім,
Што цары ўжо нам не страх!

                   *

Ці хто думаў, ці хто сніў
Таму дваццаць лет і зім,

У гэтыя дні

Сярэдняя: 5 (1 голас)

Нас не пыталіся хто мы
У гэтыя дні за граніцай.
Братам мы даўно вядомы,
А ворагі ведалі мсціўцаў.

Браты нас даўно чакалі,
Насустрач нам выхадзілі
I нас абдымалі рукамі,
I песні пра нас злажылі.

Мы з імі дзяліліся хлебам,
Што вырас у стэпах данецкіх,
Пад зорным апаленым небам —
Святым нашым хлебам савецкім.

З баклагаў паходных пілі мы
Віно, свежасць Віслы, Вельтавы,
За Сталіна і за радзіму,
За будучыню і за славу.

А вораг праходзіў моўчкі,
Ці стаў пад позіркам нашым.
Дадолу спусціўшы вочы,
I побач быў дзень учарашні.

Мы катам прыпомнілі сёння

Каб не мялеў акіян

Сярэдняя: 4.5 (2 галасоў)
Бацьку майго забралі ад ворыва,
Ад праліўной баразны, ад вясны.
Бацьку майго забралі, як ворага,
На рукі накінуўшы кайданы.
Перааралі, навылет прашылі
Пакойчык нязваныя плугары,
Кайстру вучнёўскую распатрашылі,
Бомбу шукалі ў маім буквары.
Сын паслухмяны бязбожніка-века,
Літасці я не маліў у нябёс.
Да ўсемагутнага звышчалавека
Крыўду, як рану да лекара, нёс.
Нямеў я пад ім, гранітна-адменным,
Бы выбух, што стоены ў цішыні.
Ды на мяне ён паглядам каменным,
Як на мурашку, глядзеў з вышыні.
Хмурыў дзяржаўна ён бровы цяжкія,

Сёстры Леніна

Сярэдняя: 2 (1 голас)

Яны ішлі за братам, як байцы
Ідуць за камандзірам баявым, —
Сястрыцы, аднадумкі, малайцы
З глыбокім — братнім позіркам жывым.

Ішлі па рэвалюцыі сям’ёй...
Плацдармы ім не рыхтавалі руж,
He шкадавалі ў лютасці сваёй
Hi далікатных рук, ні чулых душ...

Ставала сёстрам гора, але хто
Іх бачыў пахісмутымі хоць раз!
Ішлі ў жыцці праз тысячы платоў
Наперадзе народных мас.

Валодзя навучыў, да мэты вёў, —
Дык што ім тыя турмы і платы!
Як брат, рабочы з Леніным ішоў,
I сёстры — найвярнейшыя браты...

Першая вясна

Сярэдняя: 3.7 (3 галасоў)
На шчасце мне сніліся
сінія рэйкі,
сірэны ў тумане,
надхмарныя высі.
Сягоння,
               Радзіма,
усе твае рэкі
у сэрца ўліліся,
у сэрца ўліліся.

Люблю трапятанне
сцягоў Першамая!
Я ўвесь — прадчуванне
трывожнай дарогі.
Гучыць пажаданне
тваё, дарагая:
— Далёкай дарогі,
шчаслівай трывогі...
 
З такім адчуваннем
я выбег калісьці
на ганак высокі
з дзвярэй сямігодкі,
узрушаны пахам
зялёнага лісця
і сонечным шумам
вясёлай паводкі.

Дармо, што сівеюць
мае аднагодкі —
вучы нас, краіна,
сягоння нанова!

Віншавальныя паштоўкі

Сярэдняя: 3.4 (9 галасоў)

Дарагія
Пабрацімы і сястрычкі,
Гэта ж мы не бачыліся столькі!
Усесаюзнай сталі пераклічкай
Нашы віншавальныя паштоўкі.

Ёсць дарогі — лёсу пупавіны,
Ёсць зямля, што нас усім абдорвае.
Як жывецца? Добра жыць павінны
Узаемна зычым толькі добрае.

Так сяброўства франтавое грэе,
Так на кожным свяце абдымае!
I ніхто як быццам не хварэе,
I ніхто, ніхто не памірае.

Ды не стаць паўзводна і паротна,
Ну, а ў смерці не адзін чаляднік...
I святочна сёння, і маркотна —
He азваўся весткаю Чалябінск.

З поштаю ў нас добрае знаёмства,
Ды згубіла, мусіць...
He даслала.

Упэўненасць

Сярэдняя: 2 (3 галасоў)
                                 На собранье целый день сидела:
                                 To голосовала, то лгала.
                                 Как я от тоски не поседела?
                                 Как я от стыда  не умерла?
                                                           Вольга Бергольц

Мы ўсе галасавалі як адзін
За дэлегатаў і за пастановы
I слухалі амаль па пяць гадзін
Стары даклад, хоць быў дакладчык новы.

I пляскалі, калі спыняўся ён,
Грымела зала, як у навальніцу,

Любімая і родная

Сярэдняя: 3.7 (6 галасоў)

Дзве родныя мовы, як два ручаі,
Зліліся і сталі крыніцай жывою.
Мне курскія ў Глуску пяюць салаўі,
I кружацца нашы буслы над Нявою.

Я з першага класа усё разумеў:
«Плакала Саша, как лес вырубали...»
Пад гукі цымбалаў ад шчасця нямеў,
Калі за ракой датлявала купалле.

Купала і Колас адкрылі мне зрок,
Душу зачароўвалі матчыны песні,
А пушкінскі вечна крылаты «Прарок»
I у познюю восень прыносіць прадвесне.

Я ў ленінскім слове знаходжу заўжды
Падтрымку, адказ і параду,
I мне, як і ў даўнія тыя гады,
He трэба зусім перакладу.

Заўсёды адданы праўдзіваму слову,