Гудзе зямля, дрыжаць лясы,
        Гамоняць гулка далі,
I поўняць неба галасы
        Крылатай, звонкай сталі.

Грыміць, шуміць, як ураган,
        Зямлі раскутай сіла.
Акрыла ноч варожы стан
        I дзверы зачыніла.

Звініць прастор і гнецца дол —
        Грукочуць танкаў лавы.
У прах упаў навек арол
        I дзюб свой сцяў крывавы.

Няма граніц, няма паноў —
        Сышло іх панаванне:
Збуцвеўшы лад былых вякоў
        З магілы не паўстане.

Над стомленай краінай сцяг
        Агнём Крамля палае,

За лясы шумлівыя,
За лугі зялёныя
Слава табе, Армія,
Армія Чырвоная!

З-пад няволі панскае
Беларусь Заходнюю
Вывела ты, Армія,
На шляхі свабодныя.

Свята з намі святкуюць
З ласкаю жычліваю
Браты нашы з Захаду,
Вольныя, шчаслівыя.

З думкай пераможнаю,
Урачыста важная,
Ў госці да нас сходзіцца
Грамада сярмяжная.

За лясы шумлівыя,
За лугі зялёныя
Слава табе, Армія,
Армія Чырвоная!

Як у госці сын прыехаў —
А да маці, а не зблізка, —
Яе шчасце, яе ўцеха
Ад пялёнак, ад калыскі, —

Запрашала у святліцу,
За дубовы стол саджала...
Слёзы капалі расіцай,
Што сынок такі удалы.

Частавала белым сырам,
Хлебам сітным, мёдам пчолім,
Заклікала шчыра-шчыра
Не чурацца хлебам-соляй.

I цікавілася маці —
Сэрца матчына, вядома, —
Як на службе там дзіцяці,
Ці там лепей, ці мо дома?

А суседкі каля вокнаў,
Як бы ўбачылі праяву:
— Які чысты, які стройны,
Які з твару малажавы!

— Дома добра, там не горай,
Там не горай, а мо й лепей, —
Сын разважліва гавора,

Выпраўляла маці сына
      З калгаснае хаты
Не на службу у чужыну,
      Не к дзяўчыне ў сваты.

Выпраўляла і казала:
       «Мой сыночак мілы,
Ужо маеш ты нямала
      Розуму і сілы.

Пойдзеш ты у свет і людзі
      Хадою адважнай,
Прад табою слацца будзе
      Край наш неабсяжны.

Не зазнаеш крутых сцежак
      Сыты і адзеты, —
Вартаваць ты будзеш межы
      Краіны Саветаў.

Не зазнаеш тамка гора,
      Будуць паважаці,
Даглядаць цябе не горай,
      Як родная маці.

Не ў салдатах быць пад царам,