Дамоў прыехаў.
Шмат сышлося:
— Дзе быў?
Што бачыў, раскажы!
— Сябры, я рад, што давялося
Мне ў Празе быць на кірмашы.

У майскі дзень,
Між яркіх кветак,
Пад гоман разнастайных моў,
Паміж сцягоў братэрскіх свету —
Зямлю я быццам абышоў.

Хоць на зямлі
Не кінуў следу,
Ды сэрца поўніла праз край —
Як бы Балгарыю наведаў,
Пазнаў Румынію, Кітай...

На ўсё
Глядзелі прагна вочы.
Між павільёнаў я хадзіў —
Як бы прайшоў яшчэ раз Польшчай,
У сёлах Венгрыі пабыў...

Хадзіў я дзень
Па самы вечар
Паміж багаццяў, нібы ў сне...
Ды больш за ўсё адна сустрэча
Усхвалявала сэрца мне.

Іду
I чую я здалёку,
Як быццам з дому хто пазваў...
Выходжу я на пляц шырокі,
Гляджу —
Наш мінскі самазвал.

— Ды гэта ж волат!.. —
Кажуць чутна.
А ён стаіць, глядзіць на шлях,
Такі вялізны і магутны,
З бліскучым зубрам на грудзях.

Не бачылі такога, мусіць.
Кругом здзіўленне і хвала...
I мне
Сталіца Беларусі
Адразу ў думках усплыла...

Я ганаруся
Ёй сягоння.
Знаёмы воблік мне узнік, —
Стаіць на кірмашы дастойны
Яе сягоння прадстаўнік.

Яму прыпала ў свет дарога,
А бачна мне, —
Яго сябры
Працуюць радасна і многа
На роднай Волзе і Дняпры.