1
Зачынае гоман вецер непакорны
На суровы лад.
Халадзеюць ночы. Шлях ярчэе зорны.
Дні ідуць на спад.
Згорбленая восень пад руку з вятрамі
Клыгае ў імжы
I гірлянд пажоўклых на калгаснай браме
Гойдае брыжы.
Кончылася лета. Адзвінелі песні,
Громы навальніц...
Шкадаваў я колісь у сваім прадвесні
Чуткіх зараніц;
Смуткаваў па леце, як па той каханай,
Што ўзяла спакой,
I ў цішы самотнай з дум усхваляваных
Я вянкі віў ёй.
Многа з таго часу дзён сплыло суровых,
Многа лет прайшло,
I на свет гляджу я сёння з вышак новых
Праз другое шкло.
Бачу і пытаю іншыя скрыжалі —
Credo нашых дзён:
Вольныя пуціны, сонечныя далі,
Без канца разгон.
I я ў захапленні, радасны і горды
За свой край, народ.
Убіраю ў сэрца дзіўныя акорды,
Творчай сілы ўзлёт...
Вось чаму я сёння не тужу па леце,
Па сваёй вясне
I па тым, што колісь навяваў мне вецер
У юнацкім сне.
2
ЗЯМЛЯ САВЕЦКАЯ
Многа было сварак, боек, калатэчы
За цябе, зямелька,
Родная ты наша!
Пільнавалі межаў, хаты свае, печы,
Вузенькіх палосак
I гібелай пашы.
Не жылі — марнелі на ваччу з павязкай:
Свет быў нам зачынен,
Не было разгону.
Сёння гэта ліха — злыбедная казка,
Дзікі сон-навала,
Вынікшы з прыгону.
Выйдзіце на поле ды зірніце, братцы:
Не акінеш вокам
Польнага разлога!
Гоні — край-прыволле, ёсць на чым разняцца...
Легла ты шырока,
Сельская дарога!
Пазнікалі межы — нудныя адзнакі
Цёмнага бязволля,
Жуткага бязвыйсця, —
Шыр і безбярэжжа, дзе вятры-гулякі
Ходзяць санавіта,
Як сваты калісьці.
Гэтакіх прастораў і паны не мелі
I не будуць мець іх,
Трутні, абармоты:
Вырвалі мы з корнем тое пустазелле,
Што смактала сокі
З чорнае галоты.
Час не так вялікі, а якія змены!
I зямля не тая,
I не тыя людзі.
Сходзіць быль-пачвара, як ад сонца — цені,
У рабоце дбалай,
У няспынным гудзе.
Глянеш — не пазнаеш сёння ты краіны:
На балотах-багнах
Выраслі пасёлкі,
Засвяцілі ў цемры замест той лучыны
Ільічовы лямпы
Ветла, як вясёлкі.
Праляглі утульна праз лясы, праз нетры
Ільняным абрусам
Роўныя дарогі.
Едзеш — сэрцу ўцеха, лічыш кіламетры, —
А іх гэтак многа,
А яны так строгі!
А надыдзе жніва — высыплюць брыгады,
Загрукоча трактар,
агудуць машыны.
Ці ж калі мы снілі аб такіх парадах,
Аб рабоце дружнай
Гуртавой сябрыны?
Не цягае маці за сабой калыску
На кастлявай спіне
Ў жніўны час гарачы,
Не пачуць у полі здушанага піску:
Нашы дзеці ў яслях,
У садах дзіцячых.
I аб нашых дзецях сёння мы не тужым:
Свет ім разгароджан,
Ім дарогі гладкі,
Каб расці і выйсці пакаленнем дужым,
Новым пакаленнем
Бальшавіцкай складкі.
Нашы дзеці сёння — самі камандзіры,
Лётчыкі-героі,
Докі-інжынеры.
То ж яны схадзілі дзікія Паміры
I ў паўночны полюс
Прабіваюць дзверы!
Хто штурмуе неба ды ідзе ў дазоры,
Дзе ніхто ніколі
Не хадзіў у свеце?
Хто спыняе рэкі і злучае моры?
Гэта нашы людзі,
Гэта нашы дзеці!
Гэтакіх герояў, ды такіх адданых,
Партыя ўзрасціла,
Адарыла доляй.
Сходзяць з зямель нашых мутныя туманы,
Сонечных прагалін
Што ні дзень, то болей.
Вось чаму я сёння, на ушчэрбе лета,
Не тужу па леце,
Як тужыў калісьці,
Бо ж і песня-радасць намі не прапета,
Бо ж вясна гучыць мне
I ў пажоўклым лісці.
